Drie 3D-printers, een klimaatkast voor duurtesten en een soldeerstation. Dat was zo ongeveer onze inventaris toen we in september de flexplek opzegden. Twee jaar lang hadden we met vijf man gewerkt vanuit een gedeelde ruimte vlak bij het station, waar de printers in een hoek van de projectkamer stonden en niemand vroeg wat ze trokken. De servicekosten dekten alles. Dat comfort valt weg op de dag dat je je eigen sleutel krijgt.

We bouwen sensormodules voor tuinders, en een flink deel van ons werk is ouderwets prutsen: behuizingen printen, laten opwarmen, laten afkoelen en kijken wat er scheurt. Daar heb je ruimte voor nodig, en geen collega’s van een ander bedrijf die klagen over de lucht van gesmolten filament. Strijp-S stond eerst bovenaan ons lijstje, vanwege de sfeer rond de Torenallee en omdat je er een klant makkelijk mee naartoe neemt. Uiteindelijk won een bedrijfsunit op De Hurk, met een roldeur, een kantoortje boven en een vloer waar je zonder nadenken een pallet op zet.

De eerste week ging het drie keer mis

Op onze tweede dinsdag in de unit, rond half vijf, sloeg de hele werkplaats eruit. Printers stil, de klimaatkast met een foutmelding, een print van veertien uur half af. Woensdag weer. Vrijdagochtend nog een keer. Steeds op het moment dat de klimaatkast ging opwarmen terwijl twee printers tegelijk hun bed op temperatuur brachten.

Sanne, onze hardware-engineer, had het snel door. Alle stopcontacten in de werkplaats hingen op twee groepen, ingericht door een vorige huurder die er volgens mij vooral dozen opsloeg. Voor een tl-balk en een koffiezetapparaat prima. Voor apparaten die bij het opstarten flink trekken niet. In een flexruimte merk je zoiets nooit, omdat iemand anders de installatie heeft ingericht en je zelf alleen een laptop inplugt.

Wat er in de groepenkast zat, en wat er miste

De verhuurder vond het goed dat we iets lieten aanpassen, zolang het netjes gebeurde en we het vooraf meldden. Via een andere starter in het pand kwam ik bij een elektricien Eindhoven terecht die ook bedrijfsruimtes doet, en twee dagen later stond er iemand met een meettang onze groepenkast te bekijken. Het pand had gewoon een driefasenaansluiting. Er werd in de werkplaats alleen bijna niets mee gedaan.

Hij legde uit dat je de belasting dan beter over de fasen verdeelt en zware apparaten een eigen groep geeft. Voor de klimaatkast, die we volgend jaar willen vervangen door een groter model, kwam er een krachtstroomaansluiting met een vijfpolige wandcontactdoos, zodat we niet opnieuw hoeven te hakken als die nieuwe kast komt. De printers kregen samen twee nieuwe groepen met elk een eigen aardlekautomaat. Als er nu ergens iets misgaat, neemt dat niet meteen de soldeertafel mee.

Wat ik ook niet wist: heb je meer vermogen nodig dan je aansluiting kan leveren, dan loopt dat via de netbeheerder, en dat kan in deze regio lang duren. Bij ons speelde dat gelukkig niet. De capaciteit was er, ze was alleen slordig verdeeld.

Wat ik bij de volgende bezichtiging anders doe

Achteraf had ik bij de bezichtiging niet alleen naar de vloer en de roldeur moeten kijken, maar ook naar die grijze kast naast de deur. Een foto van de groepen en een briefje met wat je wilt aansluiten, met het vermogen erbij, had ons een rommelige eerste week gescheeld. Toen ik die woensdagavond elektricien Eindhoven intikte, dacht ik dat ik iemand voor een storing zocht. Eigenlijk zocht ik iemand die mee wilde denken over hoe we werken.

De printers draaien nu anderhalve week zonder onderbreking. Volgende week begint de Dutch Design Week en lopen er op Strijp-S weer duizenden mensen langs prototypes die op het laatste moment zijn afgemaakt. Ik gun ze allemaal een groepenkast die het bijho